و بی خیال که چی شد ...

فکرشو بکن ! چند روز وقت بزاری هی بری بیای مثل این امنیتی ها تعقیب کنی تو بارون بری تا پاسداران ! برای چند ثانیه ای که اولین ثانیه های این جور احساسها واسه توئه ! و یه جوابی بشنوی که گیج ات کنه ...

بعدش تنها احساسی که داشتم یه جور خستگی بود . به جای خونه خودم رفتم خونه یکی از دوستها ! ۲ شب گفتیم و خندیدیم شاید این خستگی فراموش بشه . بعدش هم ۲ روز پشت سر هم هر روز ۳۰۰ کیلومتر کوبیدم رفتم طالقان و برگشتم . رفتم تو دشتهای خوشگل و سبز اونجا واسه خودم شعر گفتم و مطلب نوشتم و دفتر تموم کردم . همون کارایی که این روزا شده شریک تنهایی های یه آدم دیوونه ...

اشکالی نداره ! من که کم نمی یارم ! حالا بچرخ تا بچرخیم خانوم ...