پر صدا پر سرعت

با هیاهوی نفس های بهار

با افق های رها از محنت

با خیال راحت

بیست و یک سال گذشت

ابرها باریدند

لحظه ها از پس هم دست به دست

بی صدا رقصیدند

بی خبر در طلب راستی رویاها

میوه ها را چیدند

بیست و یک سال گذشت

مصرع شعر من انگار از امروز دگر

رنگ غم می گیرد

رنگ یک حسرت کور

رنگ تاریکی ها

رنگ خارج شدن از هاله نور

شادی کودکی ام این روزها

شده یک خاطره از دنیای دور

یا که یک قطره از آب شیرین

تک و تنها شده در دریای شور

بیست و یک سال گذشت

من به خود می نگرم

چیزی انگار درونم به بلندای خیال

شعر آشفته این حال خزان می خواند :

« سر فرو برده و مبهوت و خرامان در خویش

فارغ ار حال خود و مست و رها از کم و بیش »

پر صدا پر سرعت

بیست و یکسال گذشت ...

( چهارم خرداد ۱۳۸۶ -  ثانیه های تولد )