و دمی چند چشم می دوزم

بر غوغای درون

بر جدال سپاهیان سپید و سیاه

و با اندوه تمام ٬ لبخند می زنم

بر تیرگی آسمان و سنگینی تقارن خورشید وماه

دشتی که در مقابل چشمان بهت زده ام

تاریک می شود

بی روح می شود

با بانگ بازدم اهریمنان ٬ خاموش می شود

 فریاد ناباوری ام این سکوت را می شکند

در وسعت دشت انگار ٬ در جستجوی گذشته ها سر می افکند

در جستجوی آن رزم آوران رشید

که بر اسبان سپید

در دل این سرزمین 

نقش روشنی می زدند

در جستجوی آن صفهای طولانی

که با سلاحی از ستیغ های نورانی 

دل تاریکی ها را می شکافتند

و در جستجوی یگانه بانویی

که عطر نفس های یاس گونه اش

دشتهای سرزمین مادری ام را

سخت در آغوش گرفته بود ...  

( دهم فروردین ۱۳۸۶ - غروب خورشید - دبی )