امسال داره تموم میشه . به همین سادگی . انقدر که نمی تونم سادگیشو تحمل کنم . توی این چند روزی که گذشت باورم شد که تموم شدن چیزای بزرگ همیشه احتیاج به تشریفات خاصی نداره .

 میشه یه مسئله پر اهمیت خیلی زود از اهمیت ساقط بشه .

یه دوران خیلی بزرگ تو یه چشم به هم زدن جوری خاتمه پیدا کنه که انگار صفحه هیچ تقویمی توی روزاش ورق نخورده . 

با نزدیک ترین آدمها که بهترین ها رو باهاشون گذروندی جوری خدافظی کنی که انگار فردا صبح باز هم می بینیشون .

و لعنت بفرستی به این چرخ روزگار که می چرخه بدون هیچ ملاحظه ای ... 

پ.ن : حرف زیاد دارم . خیلی زیاد . خیلی خیلی خیلی زیاد . به اندازه سکوت اجباری تک تک لحظه های این دو سال .