7 سالم بود . روزای یکشنبه تو خونه مون کلاس قرآن بود . توی اون حسینیه بزرگ که ازش خیلی خاطره دارم  قرآن حفظ می کردیم . اون روزا میخوندیم بدون اینکه بفهمیم . شاید اون روزا توان فهمش نبود که هنوز و  هیچوقت هم نیست . 

اولین آیه ها با صفحه تذهیب شده اول قرآن که یه طرفش سوره حمد بود و طرف دیگه اش سوره بقره شروع میشد

بسم الله الرحمن الرحیم

الف لام میم

ذلک الکتاب لا ریب فیه

فیه هدی للمتقین

الذین یومنون بالغیب ویقیمون الصلوه و مما رزقناهم ینفقون

...

با همون فهم کم ام همیشه از خودم سوال می کردم که چرا خدا سوره رو اینجوری شروع کرده . با یه عبارت مبهم . این کتابیه که هیچ شکی توش نیست . درونش سراسر راهنماییه برای متقین . و برای اون کسایی که به چیزی که دیده نمیشه ایمان دارند .

وعده های خدا معمولا نقد نیست . هر وقت میخوای کار بدی بکنی همه چی آماده است . نگاه میکنی . میبنی اون میخنده و میگه نکن . من بهترش رو بهت میدم . تو می مونی که چیزی که نقد و حی و حاضره رو بچسبی یا بی خیال بشی و بشینی چشم انتظار که اون هست . که وعده هایی داده . که گفته همه چیز در اختیارشه و هرجوری بخواد جبران می کنه . ولی کو ؟ کجاس ؟ چرا نمی بینمش ؟ اگه نشد چی ؟ اگه هیچ اتفاقی نیافتاد؟ اگه فرصت از دستت رفت و بعدشم هیچ جایگزینی نبود ؟

این میشه همون چیزی که دیده نمیشه . توی معادلات این دنیای مادی بهش میگن باد هوا ! میگن خریت ! میگن جوگیر شدن ! میگن ساده لوحی .

میدونی سختیه با اون بودن چیه ؟ سختیش اینه که تو داری توی این معادلات زندگی میکنی ولی اون ، جور دیگه ای حساب می کنه .

حالا فکر می کنی اگه خلاف این قصه حرکت کنی و بگی نه ! من فقط نقد رو می خوام ، به جایی می رسی ؟ زهی خیال باطل .  هیچی نیست . همه اش سرابه . توهم منتفع شدنه . نداشتن تکیه گاهه واقعیه . ارزش دادن به پوچ هاییه که نابینایی تو باعث شده به حساب بیاریشون . رها شدن تو آخر آخر تاریکیه .

حس می کنم امشب دیگه وقتشه

چشمای من تاریکن . دیگه چیزایی که باید ببینم رو نمی بینم

وقتشه ببندمشون

فقط دستامو دراز می کنم

هیچی نمی دونم

حتی نمی دونم بعد از این همه وقت میگیریشون یا پس می زنی

فقط بریم

از اینجا بریم

هر جایی خواستی بریم

حتی جاییکه نمی دونم کجاس

حتی همون غیبی که نسیه نسیه است . همونی که اینا میگن نماد ساده لوحیه .

همونی که آرامشش به هرچی تو دنیا هست و نیست می ارزه .