کمتر از ۱۰ ساعت زمان دارم . عجله ای ندارم . همه چیز طبق برنامه پیش می رود . همه کارهایم را انجام داده ام . فقط یکی مانده . فراموش کردن اینجا ... هنوز نتوانسته ام اینجا را از ذهنم بیرون کنم . از یاد بردن این 2 سال در چند لحظه ی کوتاه انگار هیچ جور نمی شود . عکس ها پشت سر هم میایند و می روند و افراد و جاهای مختلف و کارها و حرفها و شنیده ها و خیلی چیزهای دیگر که گفتنی نیست . مثل یک حلقه فیلم همینطور توی ذهنم می چرخد و به عقب می رود . رها کردن اش سخت است . ولی خودم هم می دانم که بهتر است فراموش کنم . همه اش را . این روزها بیشتر از هر زمانی به یک ذهن خالی احتیاج دارم. یک فضای امن . یک بستر بی سر و صدا . یک اتاقی که بشود صدای به زمین افتادن سوزن را درونش شنید . می رسم به این نقطه . مطمئنم ...