سه شنبه بیست و هشتم آذر 1385

آزادی پشت پنجره بسته

 

صفحه سوم– آزادی پشت پنجره بسته

 

 

با صدای بلندی شبیه به فریاد چشم هایش از هم باز شد . خوب که دقت کرد به خوبی صدای اذان را تشخیص داد . اذانی که کمی با آنچه هر روز در کشورش می شنوید متفاوت بود . برایش جای تعجب داشت . این تعجب بر خلاف آنچه معمول است مربوط به کم و زیاد بودن جملات و عبارات اذان نمی شد . مسئله اینجا بود که در کشور خودش خیلی کم پیش می آمد تا صدای اذان را از کوچه و خیابان بشنود اما اینجا صدای اذان به بلندی هرچه تمامتر آن هم 5 بار در روز ، در خیابانها فریاد زده می شد . تصویری را که از اینجا برایش ساخته بودند به یاد آورد . خب ظواهر این طور نشان می داد که این تصویر ابتدائا اشتباه بوده است . به خاطر همین سعی کرد عینکهایی که برای خودش ساخته بود را به یکباره به دور بریزد . بهتر بود از همان اول هر ذهنیت ای که داشت می ریخت توی سطل زباله .  همین کار را هم کرد . چشمهایش را باز کرد تا آنچه هست ببیند نه آنچه فکر می کند باید دیده شود .

تنهای تنها بود . پنجره را باز کرد تا از هوای آزاد استفاده کند . ولی به محض اینکه هرم گرما را روی صورتش احساس کرد منصرف شد . این طعم گرمای صحرا را که با رطوبت دریا آمیخته شده بود ، می شد براحتی چشید . از پشت پنجره به بیرون خیره شد . مشتاق دیدن دریا بود ولی انگار این اشتیاق پس از برخورد با برج های سر به فلک کشیده داشت به سوی خودش باز می گشت . از اینکه نتوانست آبی دریا را ببیند کمی ناراحت شد .

شروع کرد به قدم زدن درون خانه . از اتاقی که در آن به خواب رفته بود بیرون آمد . آهسته نگاهی به اطراف کرد . سه اتاق دیگر مقابل اش وجود داشت که همگی به یک هال منتهی می شدند و پس از آن یک راهرو که با یک درب به راهرویی دیگر متصل می شد . در اطراف راهرو ، 2 اتاق دیگر وجود داشت که یکی بزرگتر از دیگری بود . جلوتر که رفت در مقابل اش یک سرسرا دید . آن طرف تر اتاق بزرگی که می شد حدس زد آشپزخانه است و مقابلش هم یک سالن پذیرایی بزرگ . نقشه خانه را توی ذهنش رسم کرد و سعی کرد حفظ اش کند . هرچند شاید با مرور زمان همه چیز برایش عادی می شد . وضو گرفت . در یکی از اتاقها جانمازی رو به قبله نیم پهن بود . پهن اش کرد . نماز اش را خواند . نمازی که با همه ی خستگی خیلی بهش چسبید .

آمد توی اتاقی که ظاهرا اتاق خودش بود نشست . پاکت دانهیل آبی روی میز داشت بهش لبخند می زد . یک نخ روشن کرد . به عکس روی دیوار خیره شد . عکسی از یک پرنده زیبای ایرانی که انگار داشت روی ابرها پرواز می کرد ...

پیش خودش فکر کرد : آیا پرنده ها هم معنای آزادی را می فهمند . شاید آری و شاید هم نه ! بعد از چند ثانیه بی اختیار گفت : البته که می فهمند . اگر نمی فهمیدند آیا می توانستند تا نزدیکی ابرها پرواز کنند ؟ چه چیزی باعث بوجود آمدن انگیزه پرواز شده ؟ عشق ؟ علاقه به آسمان و ارتفاع ؟ احساس نزدیک شدن به چیزی که همه از آن دورند ؟ بی وزنی ؟ شجاعت ؟ غرور ؟ ...  چه ؟ پس چه ؟

دلایل را همینطور توی ذهنش جلو برد ... شاید پرنده ها برای اینکه احساس کنند بیهوده نیستند پرواز می کنند و بعد از پرواز تازه معنای آزادی را می فهمند .

از خودش پرسید : یعنی پرنده ای که در قفس است چون پرواز نمی کند پس احساس بیهودگی می کند در نتیجه معنای آزادی را نمی فهمد ...

دفترچه یادداشت نارنجی اش را بی اختیار ورق زد . رسید به جایی که باید بنویسد . نوشت : آزادی یکی از مهمترین راههای رهایی از بیهودگی است ...

ابری که با این تفکرات روی سرش بزرگ و بزرگتر شده بود به یکباره ترکید . از بیرون اتاق انگار صدایی می آمد ...

 

 

پ.ن ۱: آنچه از این به بعد ادامه می یابد برگرفته از نوشته های اخیرم می باشد که صرفا بصورت یک داستان درآمده است . پس هیچ چیز در هیچ جا در هیچ زمانی اتفاق نیافته ...

 

پ.ن ۲: بعد از مدتها یه سری به سایت مدرسه زدم . یاد بچه های قدیم افتاده بودم که چشمم خورد به حرفهای جواد . یادش بخیر موقعیکه ما می گفتیم می شدیم اخلالگر ! حالا بالاخره یه نفر جرات کرد با صدای بلند حرف بزند :

بخش اول :

http://www.yek.ir/index.php?action=show_news&news_id=180

بخش دوم :

http://www.yek.ir/index.php?action=show_news&news_id=188

 

 

نوشته شده توسط سه نقطه در 9:52 | | لینک به این مطلب

پنجشنبه بیست و سوم آذر 1385

صفحه دوم - مقدمه

 

جایی در اعماق تاریکی ها ، در میان ظلمت بی حد و حصر درون ، آن جایی که حسرت ذره ای نور و گرما را دارد و اگر به آن چه می خواهد دست نیابد این حسرت تا ابد ادامه خواهد داشت ، جعبه ای کاملا بسته با دیوارهای ضخیم که هراز چندگاهی تکانی می خورد ، قرار گرفته است . حرارت و نور تنها مشخصاتی است که می توانم در موردش ذکر کنم . درون جعبه آتشی است که به این راحتی ها خاموش نمی شود ، مگر آنکه تمام نیروها قصد نابودی اش را داشته باشند که در آن صورت هم خاموش شدن اش بعید بنظر می رسد .

برای آنکه این آتش شعله ور شود ، دیواره ها را بسوزاند ، اعماق را بپیماید ، ظلمت را بشکند و حسرت را پایان بخشد دو راه قابل پیش بینی است .

اول تقویت شعله برای اشتعال بیشتر و اثرگذاری بر جدار محفظه تا اگرچنانچه روزنه ای یافت در پیمودن آن لحظه ای درنگ نکند و دوم ایجاد روزنه و از بین بردن موانع بین جدار داخلی و خارجی محفظه و یا شاید از بین بردن ضخامت دیواره ها تا جایی که نور از آن بگذرد و پس از آن تا جایی که دیگر دیواره ای نباشد ...

برای از بین بردن حسرت ابدی هر 2 راه به یک اندازه قابل ملاحظه هستند و برای رسیدن به مقصود باید به هر دو توجه داشت .

 

 

نوشته شده توسط سه نقطه در 12:32 | | لینک به این مطلب

چهارشنبه بیست و دوم آذر 1385

شروع شد .

 

به نام خدا

 

 

صفحه اول - سرآغاز

 

 

 

با تو آغاز می کنم

خوب من بنام تو

می نویسم قصه ای

تازه از الهام تو

ای شروع دلپذیر

مثل خورشید بی نظیر

به تو تقدیم می کنم

عشق رو از من بپذیر

ای قشنگ ترین بهانه

واسه گفتن ترانه

من یه عشق جاودانه

به تو تقدیم می کنم

در این غربت شبانه

با صداقت عاشقانه

قلبم رو با این ترانه

به تو تقدیم می کنم

ای طلوع ماندگار

گل همیشه بهار

به تو تقدیم می کنم

هرچه هست در روزگار

گفته ها ناگفته ها

هرچه هست در باورم

به تو تقدیم می کنم

آرزوی آخرم

ای قشنگ ترین بهانه

واسه گفتن ترانه

من یه عشق جاودانه

به تو تقدیم می کنم …

 

 

 

نوشته شده توسط سه نقطه در 22:31 | | لینک به این مطلب

دوشنبه سیزدهم آذر 1385

همه اش فقط یک بازی ساده است !

کارت را انداختم . خندیدم و خندید . هر دو خوشحال بودیم . نه بخاطر نتیجه ای که انتظارش را می کشیدیم . به خاطر بازی که ناخواسته واردش شده بودیم ... :-)

 

نوشته شده توسط سه نقطه در 11:37 | | لینک به این مطلب